Blog > Komentarze do wpisu
骨盤 - miednica czyli statek niesiony powietrzem...

 

 

骨盤

statek niesiony powietrzem... 

 

Ostatnio zostałam uciszona informacją, że poszukiwanie „głębszego” znaczenia w znakach jest fantazją li tylko, bo przecież znaki ułożone są na zasadzie spasowania cząstki odpowiedzialnej za czytanie (dźwięk) i rdzenia. A dogłębne doszukiwanie się obrazu jest ponadnormą etymologiczną. Ośmielam się twierdzić, że to nieprawda.

Starożytni Chińczycy nie układali kresek na oślep, każda z nich była dogłębnie przemyślana, zarówno pierwiastek, jak i dopełniająca reszta, stanowić miały nie tylko odzwierciedlenie obrazu, który przedstawiały ale zawierać ponadczasowe i jednoznaczne (nawet jeśli paradoksalnie wieloznaczne) „sedno rzeczy”.

Kolejny znak, kolejne znaczenie, kolejna nieprzypadkowa (!!!) układanka kresek...

Spędziłam popołudnie na poszukiwaniu odpowiedniego określenia dla tego „co się tu wyprawia” - etymologia, antropolingwistyka, semiotyka ( od greckiego semeiotikos, czyli dotycząca znaku – znaku jako zapisu)...?

Odrzucam te wszystkie. 

Kiedy zabieram się do znaku, rozkładam go na wszelkie możliwe kawałki, czasami docierając do tego, że pewnych części nie ma co rozkładać, albo że wbrew temu, co podaje słownik, można rozłożyć je dalej. Przeglądam znaczenia oczywiste, relację z innymi znakami, patrzę trochę jak dziecko na obrazki malowane kredką na ścianie, trochę jak abstrakcjonista, który w jednym maźnięciu pędzlem zawiera wszechświat, ocieram to o kulturę z której wyrosły, o własne doświadczenia i ludzi, którzy mnie otaczają, o myśli, których nie da się wypowiedzieć słowami, a które dostępne tylko oczom. To niczym sekcja, dostrzeganie budowy, kształtu, położenia i konsekwencji tychże, relacji oraz ewolucji graficznej i mentalnej – ANATOMIA ZNAKÓW.

 

Na stole leży dziś miednica – w jej fizjologicznym i duchowym aspekcie, znak wyjaśnia skąd duchowość wiąże się z wiatrem, dlaczego w brzuchu (dokładniej w miednicy) znajduje się centrum dowodzenia, i czym jest pierścień kostny wysyłający nas w kosmos.

 

KOTSUBAN – 骨盤 

kotsu – kość, pozostałość

bone – kość, rama, piasek, także: trud, staranie, wysiłek

 

Znak składa się z trzech elementów :

 

- górnej miseczki, która symbolizuje czaszkę

- haczyka z miseczką, które symbolizują kręg, element kręgosłupa

- mięsa, które stanowi pierwiastek ()

 

Stąd zrodziło się całe znaczenie kośćca.

 

 ban / han – płaska misa, płyta, taca, kadź


 

W tej najstarszej formie widzimy płaskie naczynie do obmywania rąk.

Istnieją także wersje, które zamiast dolnego (talerz), mają (złoto) ale nie wpływa to znacząco na interpretację.

Rozkładam ten znak następująco:

舟 – statek, barka

殳 – (dwuelementowy fragment, składający się z pierwiastka „wiatru” i „jeszcze”) tłumaczę to jako ciągły wiatr, powietrze, tu także symbolicznie jako oddech

皿 – talerz, płaskie naczynie, misa

 

Więc jest to talerz owiewany powietrzem, który płynie niczym statek, kosmiczny talerz wirujący na wietrze, pierścień unoszący się i opadający w oddechu. 

Miednica – pierścień kostny, który wraz biodrami (źródlanym koszykiem) tworzy początek i koniec, wdech i wydech, centrum dowodzenia, metafizyczny wszechświat człowieka, w kształcie okręgu.

W wielkiej misie pełnej wody (przecież z tej się w znacznej mierze składamy) krąży powietrze (dzięki któremu żyjemy). Jeśli woda się burzy, szarpie ją huragan, nasz kosmiczny statek rozbija się o skały (takie jak ból choćby).

Miednica to siedlisko, źródło i cel zarazem. Wraz z biodrami otacza wszystkie cztery żywioły: wodę, powietrze, ziemię i ogień. Stanowi o naturze we wszelkich jej barwach i porach roku.

 

niedziela, 03 lutego 2013, znakownia

Polecane wpisy